Wiosna przyszła i zielenią w oczy szczypie. Jest soczyście i jakby lepiej. Liście na drzewach majem nieśmiałe. Po zimie czas na porządki - w szafach, w kątach, głowach. Jeszcze powycinać chaszcze wyblakłych zachcianek, postrącać pajęczyny myśli. Potem wystrzelić szczypiorem radości, rozpachnić się niespiesznością. Wyostrzyć. Niby proste bo więcej w nas wszystkiego - nas samych w nas więcej…

Wiosna i mnie do potęgi podniosła - przez chwilę majaczę na brzegu kanału z na wpół wypalonym papierosem by zaraz biec do metra, potykając się o własne nogi. W metrze sprawdzian z tolerancji z rozkrzyczaną Bellą Italiano w tle, w szpitalu - akupunktura na cierpliwość. Pokłuta igłami oczekiwania, wracam po więcej. Wracam, do oczu kobiety - skośnych ze strachu o chłopca w gnieździe pod jej żeber klatką. Nabrzmiała i spuchnięta, macierzyństwem i czekaniem. Boże - Okrutniku, taka męka by człowieka sprowadzić na świat! Potem, w wierszach i tak padołem łez każdy go nazwie. Moim zdaniem trochę do dupy… Nie?

Siedzimy. Nic się nie dzieje. W Londynie a trochę po krakowsku, w szpitalnym czyśćcu. Czas odmierzam jękami rozmodlonych matek i kakofonią bicia serduszek, nie większych od orzechów. Takich dojrzałych, po włosku. Patrzę na prawie-matkę. Jest jak brzoskwinia, czasem z oczu pestkami łez strzela. W niespokojnych palcach różaniec miętosi, prośby pod sufit wypuszcza. Powietrze jest gęste a ja z uśmiechem “wszystko-będzie-dobrze” przyklejonym do twarzy. Będzie? Jest. Miało nie być, dobrze więc…

Czekamy dalej. Ja z rozwarciem kalendarza na kolanach, żeby kolejną ważną datę skreślić. Ona - bez rozwarcia. Nad przepaścią siebie samej kołysze się na boki, cedząc przykrótkie pytania. Bogu złorzeczy a potem łzawe paciorki różańca przebiera.
“A coś Ty taka niecierpliwa?! W Afryce kobiety tydzień się kołyszą!”. Piguła hebanową dłonią żel z brzucha ściera. Kołysze biodrami do wyjścia, zostawiając za sobą przygryzane wargi i błyszczące oczy. Serduszko puka w rytmie “Fire Starter”. Rzucam się do łóżka z ramion kołem ratunkowym. Przyklejam “wszystko-będzie-dobrze” do policzka rozczekanej matki. Za dni kilka, od pierwszego wejrzenia, zakocha się w Antonim - krzyczącym małym świętym, co w krzyku spokój jej przyniesie…

Mianownik - kto, co?- ja. Dopełniacz - mnie. Za nimi celownik, biernik. Gramatyczna mantra powtarzana od szkoły podstawowej, a we mnie ciągły brak wiary w przypadki i zrządzenia losu. Niby wszystko przez przypadek - a jednak po coś…
Gdyby Newton nie poszedł do sadu obżerac się jabłkami, nie dostałby po głowie i prawa grawitacji nie odkrył. Inny ktoś jęknąłby tylko i guza pocierał. Traf chciał, że oberwać musiał Newton! W taki oto sposób jednym marnym owocem całą ludzkość na ziemię ściągnął. “Njutonowy” koleżka po fachu, zażywając kąpieli w łaźni, odkrył podstawowe prawo hydro i aerostatyki. Nie sądzę by przez przypadek był to Archimedes… Nie bez kozery wrzeszczeć też zaczął: Euuuuuuurekaaaaaaa!!! Wszak odkrył sposób by uszczęśliwić Herona! (leniwa Eureka gdzieś przepadła z ręcznikiem…)
Wystarczy poprzyglądać się, pokojarzyć… Nieuzbrojonym okiem widać rozmaitość przypadków - skrajnych, kolejnych, niewytłumaczonych, ciekawych i tych najbardziej pospolitych - niezwykłych. Niektóre z nich chodzą po ludziach więc co robić, gdy taki zacznie deptać Ci po piętach albo wlezie w głowę? 
Zupełnie nie przypadkiem podjęłam ten temat… Bo jak inaczej mam TO wszystko sobie wytłumaczyć?!

Idą Święta

Mikołaje renifery

po wystawach gonią

choinki - strojne dziwki

zaś aniołom śmierć przez powieszenie

w grudniach suszą się na sznurze

ja

oddychać nie mogę dłużej

brokatowy Dżizusek

zza kasy kiwnął palcem

i rzygałam cynamonem

moje Boże Narodzenie

zmieści się w śnieżnobiałej umywalce

17/12/2012

Zawsze chciałam, żeby było bardziej, mocniej, intensywniej. Żeby włosy były czerwieńsze a muzyka głośniejsza. Żeby, jak kochać, to aż do bólu, dlatego serce często oddawałam do porąbania na drzazgi. A jak było mdło – trzaśnięciem drzwi rąbałam ja. Było „fajnie” gdy był hardcore, porozbijane szyby i telewizory wyrzucane z ósmego piętra. Gdy dopadała mnie deprecha i poczucie nieszczęścia, to też całą parą wgniatało mnie w beton. Następnego dnia zmartwychwstanie i z syzyfowym uśmiechem odrastał apetyt na głębiej. Ostrzej. W szafce zawsze był pieprz kajeński. W apteczce – żyletki pierwszej pomocy. Z tego umiłowania do ekstremum bywałam na scenie bo przed każdym koncertem obezwładniało  mnie przerażenie. Były liny, wspinaczki i łażenie po jaskiniach. Coś się dziać musiało a jak przyszła flauta, sama wkraczałam do działania. Wywoływałam burze. Gdy myślałam, że jest dobrze i pięknie, wtedy znowu robiło się po kajeńsku. Ktoś odchodził. Ktoś umierał. Umierało coś, wszystko pośród odwiecznego zgrzytu zębów. Kiedyś, przy okazji chylącego się lata, przypomniałam o sobie samej schowanej gdzieś w środku.

Tamtego dnia wróciła fotografia. Tamtego dnia wróciłam ja.  Aparat zadziałał jak magnes choć ja przestawałam być magnesem na nieszczęścia. Po Chrystusowemu, w wieku 33 lat, zapragnęłam żyć nieumęczona i niepogrzebana. Rzygałam powtarzalnością upadków, zmartwychwstań i całej tej posranej drogi krzyżowej. Z obiektywem przy nosie trzeba było raz a dobrze ze zmartwienia powstać. Zwolnić. Przypomnieć sobie jak patrzeć i przymykać  oczy. Jak słuchać. Jak nie mówić. W takim ciepłym i cichym półmroku wróciły słowa i ponownie wylewać się na papier zaczęły. Dziać się zaczęło.

Z dawnego popieprzenia wylała się moc pasji i tomik z pieprzotami. Wyrosła też wojna, choć ostatnio liście na niej jakby pożółkły i opadać bezszelestnie zaczynają. Jakiś drucik w głowie się przepalił. Zaczęłam czuć się utracjuszem jakby mniej. Zawsze wiedziałam, że chcę mocniej. Jednak dziś wiem, że  „tu i teraz” potrzebne mi najbardziej. Wojnę odłożyłam na półkę. Pobieram nauki u onkologicznych herosów i cherlaków, zwycięzców i pokonanych, lekarzy i pacjentów – tych łysych i tych rozperuczonych na maxa. Dziś jestem zdrowa ale też dziś dociera do mnie jaskrawiej, że nie muszę mieć raka by zacząć żyć bardziej. „Bardziej” nie jest już żyletką w apteczce a „mocniej” nie jest telewizorem zrzuconym z balkonu. Zsymplifikowałam się. Uprościłam. Do szczęścia drepcze na skróty, z roku na rok z coraz lżejszym bagażem i w coraz to wygodniejszych butach. „Bardziej” marszczy mi nos przy uśmiechu. „Mocniej” przechyla mi łeb do słońca. Nie rozśmieszam Boga – nie mówię mu o swoich planach. Co ma być i tak będzie. Bóg nie ma czasu na wielkie plany. Siedzi z wędką na brzegu rzeki i patrzy na spławik. Jedną nogę ma do pół łydki w wodzie. Guzik Go obchodzą moje plany. Z nogą w wodzie jest Mu przyjemnie. Mnie też ma być przyjemnie. Im mniejsze moje dzienne przyjemności – tym przyjemniej. Życie, after all, składa się z drobiazgów. Cała zabawa w „mocniej” polega na tym, by nie śpieszyć się. Nie planować. Zauważać wszystko. Obserwować i wiedzieć. Żyć tak jakby siedziało się na rybach. Z jedną nogą do pół łydki w wodzie…

Moje „alter ja” domaga sie pisania, moje pióro woła o litość. Kilka ostatnich dni w głowie pod znakiem intensywnej  pracy - zdjecia, edycja, rozmowy o projekcie, planowanie. Do tego wszystkiego cierpki smak stresu - odganianie namolnych myśli, ignorowanie przesłodzonych podklepywaczy i gromadzących się w głowie inwektyw, stert zbędnych przymiotników. Literatura ich nie lubi. Nie żebym nazywała tu siebie literatem, broń Boże! Literatką bardziej, małą, grubociosaną musztardówką. Naczynkiem do towarzystwa trunkom, gdzie odpowiedzialność za rozhasanie i upojenie myślowe spada na szkło innego kalibru. No więc mała kropka – literatka musi się zacząć hartować, żeby nie porozbijać i nie pękać. Żeby nie pękać, trzeba temperaturą wysoką hartować. Wiedzą to w hucie, wiedzą w laboratoriach, nawet matki – Polki wiedzą, że wysokie temperatury hartują, wzmacniają, utwardzają, zabijają drobne ustrojstwa. Wiadomo, wokół pełno takiego robactwa na które świętospokojowi ludzie mają alergię. Niektóre z nich należy wysoką temperaturą, inne - arktycznym chłodem traktować, tak na suczą modłę. Jak to się dzieje, że ta namolna plaga przez uszy i oczy do głów włazi i tam zamieszanie zaczyna? Chłodno zignorować czy wrzeniem uśmiercić? Pijawki, wszawica i reszta owsików, całe to towarzystwo pasożytuje na miękkich sercach i równie miękkich dupach. Niby małe i moralnie bezkręgowe, a wie jak skutecznie życie zatruć…

Ale basta o robactwie. Nie czas rozprawiać o tym, gdy wokół tyle się dzieje! Dziś, na ten przykład, udzielamy z Patką wywiadu Polskiemu Radiu Londyn. Potem spotkanie z naczelnym Cooltury, jeszcze pózniej sama przeprowadzam wywiad. “Już piąta…”, a ja nie śpię. Trema? Tak, ale przed wizytą u lekarza chyba. Szaleństwo nadzwyczajne! Tyle wszystkiego, że człowiek chorować nie ma czasu a gdy już do lekarza trafi, to wmówią mu wszystko, byle pigułki jak dropsy łykał. Nikt nie powie “proszę się więcej uśmiechać a stan Pani/Pana ulegnie znacznej poprawie”. Miast tego “paracetamol, 8 razy na dobę. Nie przekraczać dziennej dawki…” Nadużycia kontrolowane – tego nas uczą od zasrańca a potem rozpieprzony żołądek i dobry humor razem z nim.

Kwadrans po piątej… Leżeć jeszcze czy już wstać i życie zaczynać? Do wylotu 4 dni a ja nadal lekko sproszkowana. Trzeba wszystko zacząć ogarniać, od siebie począwszy, to też o 8.30 dzwonię do “wracza”, spotkanie z Mirowskim, a przed południem wyląduję na Hammersmith. Tam spotykam się z Patką u której mieszkałam ostatnich kilka (intensywnych) dni. Taka praca z winem pomieszana. Przy zakupie jednej z butelek zgodziłyśmy się zabrać azjatyckiego sprzedawcę do Polski, za brakujące 20 pensów które nam podarował. I wszystko byłoby ok gdyby nie fakt, że Patka curry nie lubi… No cóż, Pan Sikh do kraju nad Wisłą tym razem nie trafi. Włączam Trójkę i wstaję z łóżka. Pan Mann informuje, że w kraju nad Wisłą pada śnieg. Na potwierdzenie tych słów dzwoni słuchacz podróżujący z Augustowa do Suwałk i mówi, że zima jak się patrzy! Może to i lepiej, że Pan Sikh nie leci z nami – zmarzłby biedak…

16/10/12
Nie mogłam podnieść się z łóżka. Noc ciężka oczekiwaniem na wtorek a gdy ten przyszedł - przywitałam go wymięta, z sinymi podkówkami. Ból brzucha przypominał o wadze dzisiejszego dnia. Wiadomość od Patki – „prześlij dane, ceny biletów lotniczych zaczynają szaleć”. Niedługo kolejna – „lecimy 31go, ze Stanstead do Łodzi. Zostajemy do 9go”. Na ustach majaczy uśmiech, w głowie myśl, że się dzieje. No to lecimy, działamy!

O 14.00 trafiam do siedziby Reuters. Półgodzinna rozmowa z Chief Photographer. Dobre oko - słyszę - mało fotografii prasowej, typowej dla naszej agencji. Potrzebujesz być wszędzie, gdzie się dzieje coś ważnego. Na przykład dzisiejszy mecz Polska - Anglia, pójdź do pubu. Stay in touch. Wychodząc oddaję przepustkę z napisem “visitor”.

Ulica zalana słońcem. Odpalam papierosa i myślę o tym, co widziałam przed chwilą - biura typu “open plan”, na każdym z biurek po kilka monitorów, telewizor, sterty gazet – typical newsroom. Biuro (kołchoz)  z jakiego udało mi się wyrwać ponad rok temu. Ludzie “czynu” w terenie, biegają z miejsca na miejsce, łapią w kadry wydarzenia. Nie ma czasu na refleksje, na słońce prześwitujące przez dziury w płocie czy ślimaka po drodze. Trzeba robić “ważne”. Wsiadam więc w pociąg i jadę na South Bermondsey. Jadę po swoje “ważne” - projekt Patki i Fundacji Rak’n’Roll.

Docieram po 16.00. Ciepły dom, ciepłe Patka i Ola (córka Patrycji). Kawa, ciasto i rzeka słów, cały ich ocean. Zaczynamy uczyć się siebie nawzajem. Przez większość czasu rozmawiamy o projekcie: Rak’n’Rollu, Magdzie, Bartku, ludziach których znamy i tych, których przyjdzie nam poznać. Zadaję pytania bez krempacji. W zamian otrzymuję nieskrępowane, szczere odpowiedzi. Po raz kolejny oddycham chyba z ulgą, że historia Magdy dotyka mnie po tym jak odeszła. Nie mam na sobie piętna jej śmierci, blizny po jej byciu a potem przejściu w niebyt. Subiektywnie jestem obiektywna i już mocno zaangażowana w tworzenie książki. Pytam o trafność swoich spostrzeżeń, o reakcje na pierwszy i raczej surowy wpis na swoim blogu “Jak zaczęłam tańczyć Rak’n’Rolla”.

Im dłużej rozmawiamy, tym bardziej czuję się na właściwym miejscu, w odpowiednim czasie. Zza obiektywu, może przy piórze ale z tym - tylko z doskoku.  Rozmawiamy o spójności portretów,  o wspólnym ich mianowniku. W wywiadzie wszystko będzie oczywiste bo spójności doda sama bohaterka, jej imię. Zmieniać się będą pieszczotliwe zdrobnienia, tempo wypowiedzi, zawieszenia czy słowotok. Przedstawiam Patce mój pomysł na „spoiwo” i ten wspólny mianownik w fotografiach. Do tego -  niezbędna wręcz refleksja odpowiadającego, jego emocjonalne zaangażowanie, otwarcie. Mam jednak ciągłe wrażenie, że jeszcze do-myśleć wszystko trzeba, do-powiedzieć. Może samo się do-myśli…?

Dochodzi 22.00 więc ruszam na zachód. Nie ma we mnie śladu rannej siebie – obolałej niewyspaniem, zmysłów pomieszaniem. Wieczorna jestem lekka i przejrzysta. Kilka godzin rozmowy i wiemy, że obie z Patką już tworzymy duet. Nie ma potrzeby dodawać, że zgrany bo obie gramy w otwarte karty, fair-play od wąroby aż do szpiku kości. Dobrze czuć, dobrze mówić o tym co „ważne” i z powagą „ważne” traktować, choć słów nie ważyć bo i po co?!  Zwariowany, rak’n’rollowy październik. Wszak to nie pierwsza w historii rewolucja październikowa, choć ta jest inna, bo pod wodzą rudo-blond tornada… :o)

15 październik 2012, 3.00 a.m.

Prawie 3.00 nad ranem. Nie śpię i wygląda na to, że szybko nie zasnę. Głowa nabita szpilkami myśli i oczekiwaniem. Taki to już raptus ze mnie, co wiecznie musi uczyć się czekania, cierpliwości, pewnego  rodzaju bezruchu. Na co czekam ? Na wtorek. Na wtorek czekam ale po kolei…

Kilka tygodni wstecz telefon od Patki (Patrycja Pastwińska). Opowiedziała o pewnym projekcie, a ja wysłuchałam z zapartym tchem. Opowiadanie historii zamknęła stwierdzeniem: „Chciałabym, żebyś to Ty robiła zdjęcia…” Ja..?

Projekt Patki – książka, ale niezwyczajna. W książce zamknięty będzie zbiór wspomnień o Magdzie Prokopowicz, założycielce Fundacji Rak’n’Roll. Magda odeszła w czerwcu tego roku, odchodzenie trwało 8 lat. Nie mnie oceniać czy długo to, czy krótko. Jednego jestem pewna – nie napiszę, że przegrała walkę z rakiem, choć z drugiej strony daleko mi do patosu i “z urzędu” ustawiania zmarłych na piedestałach. Nie znałam Magdy, poznaję ją teraz. Będę poznawała nadal bo Magda żyje we wspomnieniach bliskich, w ludziach, którym niosła prostą radość i nadzieję zamkniętą w słowach „łeb do słońca”. Dobrze, że to książka bo te skłaniają do refleksji. Z książką zazwyczaj jest się sam na sam, cokolwiek w niej napisane – dociera jakby głębiej, od razu pod skórę, pod paznokcie…

Dzisiejszej nocy obejrzałam kilka wywiadów z Magdą i Bartkiem (Bartek Prokopowicz, mąż Magdy). Nie pasuje mi tu słowo „wywiad” – bardziej „wyjaśnienie”,  „wymówienie”, „wyrzucenie”  a momentami  „wyrzyganie”. Poczułam się, jak gdybym pierwszy raz rozmawiała z ludźmi – nie dlatego, że choroba czy ogrom cierpienia – po raz pierwszy docierają do mnie pewne prawdy. Na przykład taka, że choroba to nie patos a chory - nie bohater – nie chcę odzierać Magdy z jej człowieczeństwa. Nie chcę by w mojej głowie była wielka statua “ucierniowana” łysiną – chcę widzieć oczy, w których nie tylko pogodzenie się z losem ale też strach, miłość, wściekłość, furia pomieszana z pasją, wczepianie się w życie pazurami, a może rozbite lustra. Śmierć to nie wojna a jeśli nawet – to jej koniec . Partner, mąż czy kochanek - to nie jeniec – każdy ma swój czas, każdy ma swoją wolność i kodeks moralny – nie nam oceniać. „Polska to taki dziwny kraj”, ale nie jedyny,  gdzie głupota rządzi a zbiorowa moralność poucza jak długo być w monochromie, jak na dulską modłę oczy wypłakiwać, czy dać się - i kiedy - żywcem pogrzebać (dostanie mi się za te mało-katolickie wybałuszenia). Wiem też bardziej, że trzeba w nas samych radość pielęgnować , ale tę organiczną, pochodzącą od najprostszych spraw i rzeczy, miłości DO „tu i teraz”, miłości W „tu i teraz”. Trzeba o cycki dbać a łeb do słońca wystawiać. Reszta - będzie.

Jest Patka i będą wspomnienia. Jestem ja – będą zdjęcia, portrety tych, którzy byli z Magdą (i są z Bartkiem) związani – ludzie nieprzeciętni, znani i podziwiani. Będą opowiadać i patrzeć  w obiektyw. Albo nie patrzeć wcale. Będą zerkać z uśmiechem albo ze łzami w gardle odwracać wzrok… W pierwszej chwili, po usłyszeniu propozycji, kolejno przywitałam panie zaskoczenie, radość by potem przytulić całą familię wątpliwości… Czy dam radę?… Jak?… Jak robić zdjęcia ludziom, którzy fotografowani są każdego dnia, non-stop? Wtedy wątpliwości wyprowadzają się z głowy by wrócić dzisiejszego wieczoru . I znowu słyszę w głowie tę burą litanię, gdy z łoskotem coś spada. Patrzę na ścianę a potem na łóżko – ze ściany spadło obramowane motto: „You are responsible for the talent that has been entrusted to you. Go work with it.”

Przeszły ciarki, wątpliwości też przeszły. Odeszły w niebyt z odpadłym ze ściany znakiem. Zaufałam.

Za dwa tygodnie lecimy do Warszawy. Czas na pierwsze wywiady, pierwsze zdjęcia. Uczę się siebie samej. Wiem, że są wątpliwości i jest cierpienie. Uczę się, że potem można być tylko lepszym. I kochać mocniej…

Odwiedzajcie i polubcie:

http://www.facebook.com/pages/Fundacja-RaknRoll-Wygraj-%C5%BBycie/305950490392?fref=ts

a Ty się bój

niech strach Cię za rękę

na manowce obłędu zaprowadzi

może wariatom łatwiej

a Ty serce jak broń złóż

ubierz się w całun białej flagi

i na zmartwychwstanie czekaj

może się zdarzy

a Ty patrz

jak życie piaskiem przesypuje się przez palce

kaftan bezpieczeństwa zasznuruj

może kiedyś będzie Ci w nim do twarzy

07/10/2012